Chest upright,
my land will rise and fight.
Fear not! declared
my children,
facing the enemy who has
arrived in strength
on our land
our skies
our rippling blue seas,
for the time has come
to vanquish the enemy
and save us.
Even the women,
whom the poets of yesteryear
metaphorised as mothers
and tender buds,
wavering vines
and blossoms,
have now risen to fight.
When will the time come
for these bards to open their eyes?
In a nation where
bravery that cannot be bought
has fought battles
and stands as statues,
you still compose
hundreds of verses
about bosoms
oh, mankind!
When will you comprehend
the meaning of honour?
Will you remain in this ignominy?
Open your eyes!
Poet! Rise.
Record these times.
நெஞ்சை நிமிர்த்தி
எம் நிலம் எழுந்து போராடும்.
அஞ்சற்க! என்று அறிவித்து
எம் பிள்ளைகள்
நிலத்தில்
வான் பரப்பில்
நீலத் திரைக்கடலில்
பலத்தோடு வந்து பார்க்கும் எதிரிகளை
கலக்கியடித் தெம்மைக் காப்பாற்றும் காலமிது.
தாயென்றும், தளிரென்றும்
தள்ளாடும் கொடியென்றும்
பூவென்றும் முன்னைப் புலவர்களால்
உவமை சொன்ன
பெண்ணும் எழுந்து போராடும் நேரத்தில்
இன்னும் இதைப்பாட எண்ணாத பாவலரின்
கண்கள் திறக்கும் காலமினி எப்போது?
விலைபேச முடியாத வீரங்கள்
களமாடிச்
சிலையாகி நிற்கும் தேசத்தில்
இன்னும் தான்
முலைபார்த்து
வெண்பா முன்னூறு எழுதுகின்ற
மனிதா!
உனக்கென்று மானத்தின் பொருள் விளங்கும்?
இனிதா உனக்கிந்த இழிநிலை?
விழிதிறவாய்!
கவிஞா! எழு
இந்த காலத்தை பதிவு செய்.
